Η άλλη όψη της ελπίδας (The Other Side of Hope / Toivon tuolla puolen) (2017)

ΜΕΤΑ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΟ «ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΑΒΡΗΣ» Η ΝΕΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
ΑΚΙ ΚΑΟΥΡΙΣΜΑΚΙ
ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΨΑΝ ΚΟΙΝΟ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΟΙ ΣΤΟ ΠΕΡΥΣΙΝΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ

Η AMA FILMS
ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ
ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΛΟΓΙΑΣ
ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΗΝ ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΚΤΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ
ΣΤΗΝ ΜΠΕΡΛΙΝΑΛΕ 2017 «Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ»

GRAND PRIX ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜ/ΦΟΥ – FIPRESCI
ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜ/ΦΟΥ ΑΘΗΝΑΣ – ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ

 

 

[Έξοδος:  12/10/2017 στους κινηματογράφους] 

 

 

ΣΥΝΟΨΗ

Ο Κάλεντ, Σύριος μετανάστης, καταφθάνει κρυμμένος σε ένα πλοίο στη Φινλανδία. Έχει χάσει την οικογένεια του στον πόλεμο και ψάχνει την αδερφή του σε όλη την Ευρώπη. Ζητάει άσυλο στη χώρα αλλά απορρίπτεται η αίτησή του. Δραπετεύει από το κέντρο «φιλοξενίας» όπου κρατείται, αντιμετωπίζει τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, και ζει δεξιά κι αριστερά.

Ο Βίκστρομ, Φινλανδός πωλητής ανδρικών πουκάμισων, εγκαταλείπει τη γυναίκα, το σπίτι και την εταιρεία του. Κερδίζει ένα σεβαστό ποσό σε μια παρτίδα πόκερ και αγοράζει ένα εστιατόριο. Πραγματοποιεί το όνειρό του κι είναι ευτυχισμένος.

Ο Βίκστρομ δίνει δουλειά στον Κάλεντ κι έτσι, δύο άντρες που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους για διαφορετικούς λόγους, αλλάζουν μαζί τις ζωές τους. Για μια στιγμή, η ζωή μάς δείχνει την πιο φωτεινή πλευρά της, αλλά η μοίρα σύντομα παρεμβαίνει και η ταινία ολοκληρώνεται με ένα ανοιχτό τέλος που οδηγεί είτε σε μια αξιοσέβαστη ζωή είτε στο θάνατο.

 

Η άλλη όψη της ελπίδας (The Other Side of Hope / Toivon tuolla puolen) (2017)

ΜΕΤΑ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΟ «ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΑΒΡΗΣ» Η ΝΕΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
ΑΚΙ ΚΑΟΥΡΙΣΜΑΚΙ
ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΨΑΝ ΚΟΙΝΟ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΟΙ ΣΤΟ ΠΕΡΥΣΙΝΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ

Η AMA FILMS
ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ
ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΛΟΓΙΑΣ
ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΗΝ ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΚΤΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ
ΣΤΗΝ ΜΠΕΡΛΙΝΑΛΕ 2017 «Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ»

GRAND PRIX ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜ/ΦΟΥ – FIPRESCI
ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜ/ΦΟΥ ΑΘΗΝΑΣ – ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ

 

 

[Έξοδος:  12/10/2017 στους κινηματογράφους] 

 

 

ΣΥΝΟΨΗ

Ο Κάλεντ, Σύριος μετανάστης, καταφθάνει κρυμμένος σε ένα πλοίο στη Φινλανδία. Έχει χάσει την οικογένεια του στον πόλεμο και ψάχνει την αδερφή του σε όλη την Ευρώπη. Ζητάει άσυλο στη χώρα αλλά απορρίπτεται η αίτησή του. Δραπετεύει από το κέντρο «φιλοξενίας» όπου κρατείται, αντιμετωπίζει τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, και ζει δεξιά κι αριστερά.

Ο Βίκστρομ, Φινλανδός πωλητής ανδρικών πουκάμισων, εγκαταλείπει τη γυναίκα, το σπίτι και την εταιρεία του. Κερδίζει ένα σεβαστό ποσό σε μια παρτίδα πόκερ και αγοράζει ένα εστιατόριο. Πραγματοποιεί το όνειρό του κι είναι ευτυχισμένος.

Ο Βίκστρομ δίνει δουλειά στον Κάλεντ κι έτσι, δύο άντρες που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους για διαφορετικούς λόγους, αλλάζουν μαζί τις ζωές τους. Για μια στιγμή, η ζωή μάς δείχνει την πιο φωτεινή πλευρά της, αλλά η μοίρα σύντομα παρεμβαίνει και η ταινία ολοκληρώνεται με ένα ανοιχτό τέλος που οδηγεί είτε σε μια αξιοσέβαστη ζωή είτε στο θάνατο.

 

Συντελεστές

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

 

Σκηνοθεσία-Σενάριο-Παραγωγή: Άκι Καουρισμάκι

Φωτογραφία: Τίμο Σάλμινεν

Μοντάζ: Σάμου Χεϊκίλα

Παίζουν: Σερβάν Χαγί, Σακάρι Κουοσμάνεν, Γιάνε Χιτιαΐνεν, Ίλκα Κοϊβούλα, Νούπου Κοΐβου, Σίμον Χουσεΐν Αλ-Μπαζούν

Χρώμα: Έγχρωμη

Χώρα Παραγωγής: Φινλανδία, Γερμανία

Γλώσσα: Φινλανδικά, Αγγλικά, Σουηδικά, Αραβικά

Έτος Παραγωγής: 2017

Διάρκεια: 98 λεπτά

Διανομή: ΑΜΑ Films

Είδος: Κωμωδία, Δράμα

AKA: The Other Side of Hope

 

Βιογραφικό

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

 

Ο Άκι Καουρισμάκι γεννήθηκε το 1957, μεγάλωσε στην εποχή της «τρομοκρατίας της τηλεόρασης» και προσπάθησε (και κατάφερε) να προσκολληθεί στις αδιαχώριστες πραγματικότητες της αληθινής ζωής και του σινεμά με βάθος που καθιστά δυνατό μόνο το φιλμ 35χιλ. – το φως στον αντίποδα των ηλεκτρονικών συσκευών, η ομορφιά της χειροτεχνικής παράδοσης στον αντίποδα τoυ τεχνολογικής λαίλαπας… Δεν έχει χρησιμοποιήσει κανένα άλλο υλικό, πολλώ δε μάλλον το βίντεο, και είναι απλώς πολύ περήφανος που αποτελεί συνέχεια της παράδοσης του «πραγματικού σινεμά». Το μινιμαλιστικό ύφος του είναι το σήμα κατατεθέν του (όπως και του σπουδαίου Τίμο Σάλμινεν, διευθυντή φωτογραφίας σε όλες τις ταινίες του). Δεν πέρασε ποτέ το κατώφλι της Φινλανδικής Σχολής Κινηματογράφου – καθώς θεωρήθηκε ύποπτος για υπερβολικό κυνισμό. Οι ταινίες του βρίθουν από παραθέματα (Ο Γιούχα θα πρέπει να έχει παραπάνω από εκατό, κατά τα λεγόμενά του), που όμως παραμένουν αδιόρατα, κομμάτια ενός ασταμάτητου διαλόγου όπου στοιχεία της κινηματογραφικής κουλτούρας αποκαλύπτουν πραγματικότητες του περιβάλλοντος, της κοινωνίας και της ψυχής των ανθρώπων, όπως είναι σήμερα και όπως ήταν στην τρυφερή παιδική ηλικία του Άκι. Αν και ελάχιστοι ξένοι θεατές αναγνωρίζουν τις αναφορές, στο έργο του είναι πανταχού παρόντα τα διακριτικά στοιχεία της φινλανδικής κουλτούρας, «αντικείμενα αγάπης» και αναφορές σε γνωστές πηγές αθάνατων έργων της φινλανδικής λογοτεχνίας, της ζωγραφικής και, φυσικά, της ποπ μουσικής (ή των αγαπημένων μας ταινιών).

 

Πηγή: ΦΚΘ


Φιλμογραφία

1981 The Saimaa Gesture (συν-σκηνοθεσία Mika Kaurismäki)
1983 Έγκλημα και τιμωρία
1985 Calamari Union
1986 Σκιές στον παράδεισο
1986 Rocky VI (μμ)
1987 Ο Άμλετ κάνει μπίζνες
1987 Thru the Wire (μμ)
1987 Rich Little Bitch (μμ)
1988 Άριελ
1988 L.A. Woman (μμ)
1989 Οι Λένινγκραντ Κάουμποϊς πάνε Αμέρικα
1989 Dirty Hands (TV)
1989 Η γυναίκα με τα σπίρτα
1990 Προσέλαβα έναν επαγγελματία δολοφόνο
1991 Μποέμικη ζωή
1991 Those Were the Days (μμ)
1992 These Boots (μμ)
1993 Total Balalaika Show (ντοκ)
1993 Θα φας το κεφάλι σου, Τατιάνα
1993 Leningrad Cowboys Meet Moses
1996 Μακριά πετούν τα σύννεφα
1999 Ο Γιούχα
2002 Dogs Have No Hell (μμ)
2002 Ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν
2004 Bico (μμ)
2006 Φώτα στο σούρουπο
2007 The Foundry (μμ)
2011 Το λιμάνι της Χάβρης
2012 El centro histórico (συν-σκηνοθεσία/: Pedro Costa, Victor Erice, Manoel de Oliveira)
2017 Η Άλλη όψη της Ελπίδας

 

Περισσότερα

 

Ο ΑΚΙ ΚΑΟΥΡΙΣΜΑΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ»

Με αυτήν την ταινία προσπαθώ να καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποδομήσω τον ευρωπαϊκό τρόπο που βλέπουν τους πρόσφυγες: είτε ως θλιβερά θύματα είτε ως αλαζονικούς οικονομικούς μετανάστες που εισβάλλουν στις κοινωνίες μας, απλώς για να κλέψουν τις δουλειές μας, τις συζύγους μας, τα σπίτια μας και τα αυτοκίνητά μας. Στην ευρωπαϊκή ιστορία, η δημιουργία και η επιβολή στερεότυπων προκαταλήψεων δημιουργεί μια απειλητική ηχώ. Παραδέχομαι ότι η «Άλλη πλευρά της ελπίδας» είναι, σε κάποιο βαθμό, μια ταινία που προσπαθεί χωρίς επιμονή να επηρεάσει τις απόψεις και τις θέσεις των θεατών της, προσπαθώντας παράλληλα να χειραγωγήσει τα συναισθήματά τους για να επιτύχει τον στόχο της. Επειδή τέτοιες προσπάθειες συνήθως αποτυγχάνουν, αυτό που θα παραμείνει είναι, ελπίζω, μια σωστή και ελαφρώς μελαγχολική ιστορία που περιβάλλεται από το χιούμορ, όμως με μια άλλη ματιά είναι μια σχεδόν ρεαλιστική ταινία για ορισμένες ανθρώπινες μοίρες τώρα, σε αυτόν τον κόσμο, σήμερα.


«Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ» ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΜΠΕΡΛΙΝΑΛΕ

Θα γίνει ένας αδικημένος των Καννών, ο εκλεκτός της Μπερλινάλε; Όλα τα προγνωστικά συγκλίνουν. Στα γραφεία στοιχημάτων ο Άκι Καουρισμάκι θεωρείται ως το απόλυτο φαβορί της φετινής διοργάνωσης, καθώς «Η άλλη όψη της ελπίδας» παίζεται ένα προς δύο για την κατάκτηση της Χρυσής Άρκτου. Αν και οι κριτικές επιτροπές των μεγάλων φεστιβάλ συνηθίζουν, χρόνια τώρα, να μας αιφνιδιάζουν δυσάρεστα, πολύ δύσκολα θ’ ανατραπεί η παράσταση της νίκης που διαμορφώθηκε υπέρ του Φινλανδού σκηνοθέτη, ύστερα από τον διπλό θρίαμβο του χθεσινού 24ωρου, τόσο στην δημοσιογραφική όσο και στην επίσημη προβολή της ταινίας. Τρία χρόνια μετά από το «Λιμάνι της Χάβρης», που κέρδισε μιαν διάκριση στις Κάννες αλλ’ όχι και τον πολυπόθητο Χρυσό Φοίνικα, ο Καουρισμάκι διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του για το προσφυγικό ζήτημα, προτιμώντας να γυρίσει την πλάτη στο μεγαλύτερο φεστιβάλ του κόσμου και να ενισχύσει το διαγωνιστικό πρόγραμμα του Βερολίνου, άλλοτε αδύναμου, άλλοτε δίχως ταυτότητα, άλλοτε και τα δύο ταυτόχρονα. Το σύνδρομο του αδικημένου; Άλλη μια φορά στο παρελθόν, πριν από την «Χάβρη», είχε σχεδόν αγγίξει την συμβολική καταξίωση, όταν «Ο άνθρωπος δίχως παρελθόν» είχε ξεχωρίσει ως φαβορί, όμως περιορίστηκε στο Γκραν Πρι της επιτροπής. Καθώς ο Κεν Λόουτς προστέθηκε πέρυσι («Εγώ, ο Ντάνι Μπλέικ») στους ευνοούμενους των Καννών με δύο χρυσά βραβεία (Κουστουρίτσα, Όγκαστ, Νταρντέν, Ιμαμούρα κ. ά.), ο Καουρισμάκι μάλλον συνειδητοποίησε πως δεν πρόκειται να γίνει δεκτός στον σκληρό πυρήνα της Ριβιέρας. Κι έτσι, ύστερα από τον Λαρς Φον Τρίερ, που μ’ αφορμή μιαν άτυχη συνέντευξη και την διαστρέβλωση των δηλώσεών του («Μελαγχολία») συγκρούστηκε με το ιερατείο των Καννών, γίνεται το δεύτερο χαϊδεμένο παιδί του σύγχρονου ευρωπαϊκού σινεμά που εγκαταλείπει το πανίσχυρο «μαντρί». Λοιπόν, θα τον φάνε οι λύκοι ή θα τον αγκαλιάσει η Άρκτος της γερμανικής πρωτεύουσας, χαρίζοντάς του επιτέλους μιαν ύψιστη διάκριση; Οι ίδιοι οι διοργανωτές προφανώς και το επιθυμούν, αφού έτσι θα φανούν εξαιρετικά χρήσιμοι στην κυβέρνηση, γενικώς, και στην καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, ειδικώς, ενόψει μάλιστα της προεκλογικής περιόδου, όπου η πολιτική της πάνω στο προσφυγικό ισοδυναμεί με βούτυρο στο ψωμί του ακροδεξιού κόμματος. Αν λοιπόν, στην «Χάβρη» ο ανήλικος Αφρικανός δραπέτευε διασχίζοντας την Μάγχη χάρη στην συνεργασία του λευκού προστάτη του και του Γάλλου επιθεωρητή, στην «Άλλη όψη της ελπίδας», ο Σύρος πρόσφυγας από το Χαλέπι όχι μόνο ακυρώνει απόφαση απέλασής του μα υποδέχεται στο Ελσίνκι και την αδερφή του, χάρη στην τυχαία κι επεισοδιακή του γνωριμία μ’ έναν ηλικιωμένο χαρτοπαίκτη που μεταμορφώνεται σε εστιάτορα, γίνεται το αφεντικό αρχικά και φύλακας άγγελός του στη συνέχεια. Οι γνώριμες σταθερές δεν λείπουν: ραδιόφωνα-αντίκες και τζουκ-μποξ, η αισθητική του ’70 ανάμικτη με την εναντίωση στον εκσυγχρονισμό, σάτιρα της παγκοσμιοποίησης και της ψηφιακής τεχνολογίας, καρικατούρες, απλουστεύσεις και κλισέ στον βωμό του στυλιζαρισμένου ύφους, χιούμορ σ’ αρμονία με την διάχυτη μελαγχολία, ο θρίαμβος των καλών προθέσεων απέναντι στις δυσκολίες, η επικράτηση της αισιοδοξίας και της ανθρωπιάς που κατατροπώνουν τους νεοναζί, την ξενοφοβία και τα λιγοστά ίχνη του κακού. Ναι, φαντάζει αφελής κάποτε η εκδίκησή του καλού δίπλα στην σχηματική υπεραπλούστευση και την διαδρομή ως το happy end. Αλλ’ αυτός δεν είναι ο Άκι Καουρισμάκι, όπως τον γνωρίσαμε στην Αθήνα προσωπικά, πίνοντας βότκα και συζητώντας ανάλαφρα, ή εδώ στο πάρτι του FUTZKE στην Μόριτσπλατς, με τα κουρέλια της ροκ μπάντας να εγκαταλείπουν την οθόνη και να παίζουν για τους καλεσμένους αυτοπροσώπως; Ένας συνεπής: στο ποτό, στην ποιητική αυθαιρεσία, στους κατατρεγμένους, στο αυθεντικό αίσθημα, στη δύναμη του έρωτα και της φιλίας, στην ανοχή του διαφορετικού, στο βαθύτερο νόημα της ύπαρξης. Ποιος αρνείται ότι του αξίζει κάτι περισσότερο από ένα χρυσό βραβείο κάποιου φεστιβάλ;

ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΥΡΟΣ


Αφιέρωμα στον Άκι Καουρισμάκι – 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 

Βαθιά ουμανιστικό, ανεπιτήδευτο και γενναιόδωρο στο θεατή, το σινεμά του Άκι Καουρισμάκι υμνεί με μινιμαλισμό, χιούμορ και νοσταλγία τις ανθρώπινες αξίες, ισορροπώντας εύστροφα ανάμεσα στην κωμωδία και την τραγωδία. Στο 53ο ΦΚΘ (2012) προβλήθηκαν οι πιο αντιπροσωπευτικές στιγμές της φιλμογραφίας του σκηνοθέτη, το έργο του οποίου αποκτά ξεχωριστή επικαιρότητα σήμερα. Η ανεργία, η ανέχεια και η οικονομική κρίση σφίγγουν τον κλοιό για τους ήρωες των ταινιών του Καουρισμάκι: όλοι καθημερινοί άνθρωποι, οι φτωχοί και αδύναμοι αυτού του κόσμου, οι οποίοι σε πείσμα των καιρών δεν εγκαταλείπουν ποτέ την ελπίδα.

Χαρακτηριστική είναι η τριλογία του προλεταριάτου -  με τις ταινίες "Shadows in Paradise" (1986), "Ariel" (1988) και "The Match Factory Girl" (1990) -, όπου ο Καουρισμάκι εξερευνά με κωμικοτραγική διάθεση τη φινλανδική εργατική τάξη: καταδικασμένους αντιήρωες, σε αδιέξοδες δοκιμασίες, έρωτες μετ’ εμποδίων, αλλά και με όνειρα για ένα καλύτερο αύριο. Παρομοίως, στην τριλογία των χαμένων – "Drifting Clouds" (1996), "The Man Without a Past" (2002), "Lights in the Dusk" (2006) – ο δημιουργός φέρνει στο προσκήνιο τον άνθρωπο του περιθωρίου ο οποίος παρά τις κακοτυχίες του, διαθέτει απρόσμενα αποθέματα θάρρους και αλληλεγγύης.

Παρά την ειρωνική, κυνική όψη του, το σύμπαν του Καουρισμάκι είναι διαποτισμένο από ανθρωπιά και ρομαντισμό. Με καμβά του τον κοινωνικό ρεαλισμό, αφηγείται ιστορίες με χρώματα τολμηρά, ρετρό αναφορές που «σφραγίζουν» τα στυλιζαρισμένα πλάνα του και υπόγεια αίσθηση του χιούμορ. Έτσι, με φόντο την υποβαθμισμένη πλευρά του Ελσίνκι, στο "Crime and Punishment" (1983) ο δημιουργός φιλτράρει με τη δική του οπτική το ομώνυμο έργο του Ντοστογιέφσκι, ενώ στο "La Vie De Bohème" (1992) διασκευάζει τη νουβέλα «Scènes de la vie de bohème» που ενέπνευσε την όπερα του Πουτσίνι. Στην ταινία "Leningrad Cowboys Go America" (1989) χτίζει ένα φαρσικό, σουρεαλιστικό road movie με πρωταγωνιστές τα μέλη της πιο ανορθόδοξης μπάντας του κόσμου, ενώ στο χωρίς διάλογους ασπρόμαυρο "Juha" (1999) επιστρέφει στην αθωότητα μιας από τις μεγαλύτερες εμμονές του, το βωβό σινεμά. Η προτελευταία ταινία του «Το Λιμάνι της Χάβρης (Le Havre)» (2011), μια λυτρωτική ιστορία διάσωσης ενός παράνομου έφηβου αφρικανού μετανάστη, είναι ίσως η πιο αισιόδοξη στιγμή της καριέρας του δημιουργού. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά και ο ίδιος, μιλώντας εξ ονόματος των ηρώων του: «Όταν πλέον δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει και λόγος για να είμαστε απαισιόδοξοι».

ΠηγήΦΚΘ

Φωτογραφίες

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

 

Τρέιλερ

 

TRAILER

 

 

 

Κριτικές

 

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

 

Διαβολικά αστείο.

The Guardian


Συνδυάζει αξιοπρέπεια με χείμαρρους γέλιου.


The Telegraph


Πανέμορφη, τραγικωμική εμπειρία, όσο πιο επίκαιρη μπορούσε να γίνει.

The Hollywood Reporter


Έντονα αστεία και απλά… μεγαλειώδης.


The List


Μια εξαιρετικά αστεία κι ευδιάθετη ιστορία.

 

- Cinevue

 

 


Κινηματογράφος ΑΣΤΥ